Saturday, September 10, 2016

೭. ಖಾದ್ಯಗಳು

ಶುದ್ಧ ಶಖಾಹಾರವನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಸುಧಾರಣೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು, ಯಾಕೆಂದರೆ ನನಗೆ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವ ಅಭ್ಯಾಸವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಣ್ಣುಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಯಾರಿಸಿದ ತಿಂಡಿಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವುದೇ ನನ್ನ ರೂಢಿಯಾಗಿತ್ತು. ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಕೌನ್ಸಲಿಂಗ್ ಮಾಡಿದ ಸರಕಾರಿ ಅಸ್ಸ್ಪತ್ರೆಯ ಆ ಮಹಿಳೆ ದಿನಾಲೂ ಒಂದು ಕಿವಿ ಹಣ್ಣನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಸಲಹೆಯಿತ್ತಿದ್ದಳು. ಹಾಗೆಯೇ ನಂತರದ ಅಲ್ಲೊಪಥಿ ಮತ್ತು ಆಯುರ್ವೇದದ ವೈದ್ಯರೆಲ್ಲರೂ ಕೂಡ ದಿನಾಲೂ ಒಂದಾದರು ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನಬೇಕು ಅಂತ ಸೂಚಿಸಿದ್ದರು. ಹಾಲನ್ನು ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ದಿನಾಲೂ ಕುಡಿಯಲು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆ. ವೈದ್ಯರು ಹೇಳಿದಂತೆ ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಲೀಟರ್ ಕುಡಿಯುವದು ನನಗಾಗದಿದ್ದರೂ ಅರ್ಧ ಲಿಟರ್ ಕುಡಿಯುವದನ್ನು ತಪ್ಪದೇ ರೂಡಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡೆ.

ಚವನ ಮಹರ್ಷಿಯ ಸೂತ್ರದಿಂದ ತಯಾರಾದ ಚವನ ಪ್ರಾಶವನ್ನು ಸೇವಿಸಿದರೆ ರೋಗ ನಿಯಂತ್ರಕ ಶಕ್ತಿ ವೃದ್ಧಿಸುವದು ಅಂತ ಓದಿ ತಿಳಿದಿದ್ದೆ. ಈ ವಿಷಯ ಮುಂಚೆಯಿಂದಲೂ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ನಾನು ಚವನ್ ಪ್ರಾಶ ಎಂದೂ ಸೇವಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ  ಈಗ ತಕ್ಷಣ ಅದನ್ನು ತಂದು ಅವತ್ತಿನಿಂದ ತಪ್ಪದೇ ದಿನಾಲೂ ಎರಡು ಚಮಚ  ಸೇವಿಸುವದನ್ನುರೂಢಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಿಡಿಯಷ್ಟು ಮೊಳಕೆ ಕಾಳುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ದಿನಾಲು ತಿನ್ನಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಒಂದು ದಿನ ಮುಕಣಿ ಇನ್ನೊಂದು ದಿನ ಹೆಸರುಕಾಳು ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ ಅಲಸಂದಿ ಮಗದೊಂದು ದಿನ ಅವರೇಕಾಳು, ಹೀಗೆ ದಿನ ಒಂದಕ್ಕೆ ಒಂದೊಂದು ಕಾಳು ನೆನೆಸಿ ಮರುದಿನ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದ ಮೇಲೆ ತಿನ್ನಲು ಶುರುವಿಟ್ಟೆ.

ಇನ್ಯಾರೋ ಹಸಿರು ಚಹಾ (ಗ್ರೀನ್ ಟೀ) ಕುಡಿದರೆ ವೈರಾಣು ಸಂಖ್ಯಾಬಲ(ವೈರಲ್ ಲೋಡ್) ಕುಗ್ಗುತ್ತದೆ ಅಂತ ಸೂಚಿಸಿದರು, ನನ್ನ ವೈದ್ಯ ಮಿತ್ರನಲ್ಲಿ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸಿದೆ. ಅವನು ಹೇಳುವಂತೆ ಅದು ಆಂಟಿ ಒಕ್ಸಿಡಂಟ ಅದನ್ನು ಸೇವಿಸಿದರೆ ನಷ್ಟವೇನೂ ಇಲ್ಲ, ಇನ್ನೂ ಲಾಭವಿದೆ ಅಂತ ತಿಳಿದುಕೊಂಡೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಅದನ್ನು ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ದಿನಾಲೂ ಒಂದು ಸಾರಿ ಕುಡಿಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಕಚೆರಿಯಲ್ಲ್ಲೂ ಆ ಚಹದ ಚೀಲ(ಟೀ ಬ್ಯಾಗ್)ನ್ನು ಇಟ್ಟಿರ್ತಾರೆ. ಅದನ್ನೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಪ್ ನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕುಡಿಯುತ್ತೇನೆ
ಮದ್ಯಪಾನವಂತು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಒಂದೋ ಇಲ್ಲಾ ಎರಡು ಸಾರಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು ಅದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಿಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ. ಇನ್ನೂ ಧುಮಪಾನದ ಚಟಗಾರನಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನಾನು ವಾರಕ್ಕೆ ಒಂದೋ, ಎರಡೋ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ ಅದನ್ನೂ ಕೂಡ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆ. ಇದೆಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಆರೋಗ್ಯ ವೃದ್ಧಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಹಕರಿಸಬಹುದು ಅನ್ನುವದು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವಾಗಿತ್ತು. 

೬. ನನ್ನ ಸೂತ್ರ

ವೈರಾಣು ಪತ್ತೆಯ ಪರೀಕ್ಷಾ ಫಲಿತಾಂಶದ ನಂತರ, ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮಾನಸಿಕ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಹೇಗಾಗುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವದಕ್ಕೆ ಮೂರು ಹಂತದ ಒಂದು ಸೂತ್ರವನ್ನು ನಾನೇ ಬರೆದುಕೊಂಡೆ.

Shock -  ಆಘಾತ, 
Worry - ಖೇದ,
Accept - ಸ್ವೀಕೃತಿ.

ಈ ವಿಷಯ ತಿಳಿದಾಕ್ಷಣ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆಘಾತವಾಗುವದು ಸಹಜವೇ. ನನಗೆ ಹೀಗಾಯಿತಲ್ಲಾ, ನಾನು ಸಾವನ್ನು ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೀನಲ್ಲಾ. ನಾನು ಸಾಯುತ್ತೇನೆ ಅನ್ನುವ ಮಾರಣಾಂತಿಕ ವಿಚಾರವೇ ಮೊದಲು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬರುವದು. ನಾಳೆನೆ ಸಾಯುತ್ತೇನೆ ಹಾಗನ್ನಿಸುವದು. ಎಷ್ಟೋ ಜನರಿಗೆ ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆಯೇ ಬರಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ನಾನಂತೂ ಮಲಗುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಕೂಡ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.  ಇಂತಹ ಆಘಾತ ಯಾರಿಗೂ ಆಗದಿರಲಿ. ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಈ ಆಘಾತ ದುಃಖವಾಗಿ ಬದಲಾಗುವದು. ಸಾವಿನ ಚಿಂತೆಯಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದೆ ಸರಿದು, ಸಾವಿನ ಮುಂಚಿನ ಕಷ್ಟ ನೋವುಗಳನ್ನು ಮನ ನೆನೆಯುವದು. ನನಗೇಕೆ ಹೀಗಾಯಿತು? ನಾನೇನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ? ಯಾವ ಪಾಪದ ಫಲವಿದು? ನನ್ನ ಭವಿಷ್ಯವೇನು? ನಾನೆಷ್ಟು ದಿನ ನೋವಿನಲ್ಲಿರಬೇಕು? ಹೇಗೆಲ್ಲಾ ನೋವು ಅನುಭವಿಸಬೇಕು? ನಾನೆಷ್ಟು ಮೂರ್ಖ? ಹೇಗೆ ಎಡವಿದೆ? ಈ ಎಲ್ಲಾ ವಿಚಾರಗಳಿಂದ ಅಘಾತಗೊಂಡು, ಖೇದಪಟ್ಟು ಏನೂ ಉಪಯೋಗವಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಇವೆಲ್ಲಾ ಮನುಷ್ಯ ಸಹಜ ಭಾವನೆಗಳು, ಅವುಗಳನ್ನು ತಡೆಯುವದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ಬಂದ ಈ ಘಟ್ಟಗಳನ್ನು ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ದಾಟಿ ಮೂರನೇ ಹಂತಕ್ಕೆ ನೆಗೆದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಸ್ವೀಕೃತಿ. ಬಂದದ್ದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಇನ್ನು ನನ್ನ ಜೀವನ ಹೀಗೆಯೇ, ಇದು ಜೀವನಪರ್ಯಂತ ನನ್ನ ಜೊತೆಗಿರುವುದು. ಇದರ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿ ಚಿತೆಯೆಡೆಗೆ ಮುನ್ನುಗುವ ಬದಲು, ಇದನ್ನು ಅರಿತು, ಜೀವನಶೈಲಿ ಬದಲಿಸಿ ಸಮಾಧಾನದಿಂದ, ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಡುವದರಲ್ಲೇ ಅರ್ಥವಿದೆ. ಇದಲ್ಲದೇ ಬೇರೆ ಗತಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ಒಂದು ಚಿಂತಿಸಿ, ದುಃಖಿಸಿ ನರಳಿ ಸಾವನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಬೇಕು, ಇಲ್ಲಾ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಧನಾತ್ಮಕ ವಿಚಾರಗಳಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮುದಗೊಳಿಸುತ್ತಾ, ಸುತ್ತಯಿರುವವರನ್ನೆಲ್ಲ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬುತ್ತಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಇರಬೇಕು. ಎರಡನೆಯ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಯಾರು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವದಿಲ್ಲ ನಾವೇ ಆ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಬೇಗನೆ ಆಯ್ದುಕೊಂಡರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು.        

Wednesday, August 31, 2016

೫ ಸಮಸ್ಥಿತಿಯ ಇತರರು (ನನ್ನಂಥವರ ಜೊತೆ ಚರ್ಚೆ)

ವಿಷಯ ತಿಳಿದ ೭-೮ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ವೈದ್ಯ ಮಿತ್ರ ನನಗೆ ಒಂದು ಸಲಹೆ ಕೊಟ್ಟ "ಕೆಲವು ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿರುವ ಸಮೂಹಗಳಲ್ಲಿ ನೊಂದಾಯಿಸಿಕೊ, ಅಲ್ಲಿ ಆಗಲೇ ನೊಂದಾಯಿತ ಜನರ ಜೊತೆ ಚರ್ಚಿಸು, ಮಾಹಿತಿ ಕಲೆ ಹಾಕು, ನಿನಗೆ ಆತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ" ಅಂತ. ಮೊದಲಿಗೆ ನನಗೆ ಯಾರು ಏನೇ ಹೇಳಿದರೂ ನನ್ನ ತಲೆಗೆ ಹತ್ತುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಸಲಹೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕೂಡ ನಾನು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಯೋಚಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನಗೆ ಆಯುರ್ವೇದ ಔಷಧಿಯ ಮಾಹಿತಿ ಎಲ್ಲೂ ಸಿಗದಿದ್ದಾಗ ನನಗೆ ನನ್ನ ಮಿತ್ರ ಹೇಳಿದ ಸಲಹೆ ನೆನಪಾಗಿ ಒಂದು ಆಲೋಚನೆ ಹೊಳೆಯಿತು. ಯಾಕೆ ನಾನು ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಸಮೂಹದಲ್ಲಿರುವವರನ್ನು ಆಯುರ್ವೇದ ಔಷಧಿ ಬಗ್ಗೆ ಖುದ್ದಾಗಿ ಕೇಳಬಾರದು. ಹಾಗೆ ಯೋಚಿಸಿದ್ದೆ ತಡ, ನಾನು ತಕ್ಷಣ ಒಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ ತಾಣದಲ್ಲಿ ನನ್ನದೊಂದು ಮಿಥ್ಯ ಖಾತೆ ತೆರೆದೆ. ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಹಲವು ಜನರ ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು.

ನಾನು ಎಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ಮಾಹಿತಿಗೋಸ್ಕರ ಸಂಪರ್ಕಿಸಿದೆನೋ ಅವರೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲೊಪಥಿ ಔಷಧಿಯನ್ನೇ ಅವಲಂಭಿಸದವರಾಗಿದ್ದರು. ಒಂದಿಬ್ಬರು ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಆಯುರ್ವೇದ ಔಷಧಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೂ ಅವರು ಕೂಡ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಅಲ್ಲೊಪಥಿಗೆ ಶರಣಾಗಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲೊಪಥಿ ಅವಲಂಬನೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಈ ರೀತಿ ಸಿಕ್ಕವರು ಕೂಡ ಎಆರ್ಟಿಯೇ ಒಳ್ಳೆಯದು ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳುವವರೇ ಇದ್ದರು. ನಂತರ ಕೆಲವು ವಿಚಿತ್ರ ಹಾಗೂ ವಿಭಿನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಪರಿಚಯವೂ ಆಯಿತು. ವಿಚಿತ್ರ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಅಂದರೆ ವೈರಾಣು ಬಗ್ಗೆ ಎಳ್ಳಷ್ಟು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರು, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ರೋಗ ಹರಡುವ ವಿಷಯಗಳ ಅರೆಬರೆ ಮಾಹಿತಿವುಳ್ಳವರು, ಇನ್ನು ಯಾವುದೋ ಒಬ್ಬ ವೈದ್ಯ ಅಥವಾ ಒಂದು ಔಷಧಿಯನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದ ಒಳಸಂಚಿನ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು. ಇವರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಿದಷ್ಟು ಸಮಯವೇ ವ್ಯರ್ಥ.

ಇನ್ನು ವಿಭಿನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೆಂದರೆ ನನ್ನ ಗಮನ ಸೆಳೆದು ನನಗೆ ಕೆಲವು ಮಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟವರು. ಇದರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರದು ಒಂದೊಂದು ರೀತಿ, ಒಂದೊಂದು ಕಥೆ. ಕೆಲವು ಜನ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿಲ್ಲದಿರುವದರಿಂದ ಎಆರ್ಟಿ ತಗೆದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ನನ್ನಂತೆ ಹಠಹಿಡಿದವರು, ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಎಆರ್ಟಿಯನ್ನು ದೂರವಿಡುವವರು. ಸಿಡಿ೪ ಸಂಖ್ಯೆ ೫೦೦ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿರುವದರಿಂದ ಸರಕಾರ ನಿಗದಿಸಿದ ಮಿತಿಗಿಂತ ಕೆಳಗೆ ಬಂದರೆ ಔಷಧಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೋಣ ಅನ್ನುವ ಇಂಜಿನೀಯರಿಂಗ್ ಕೊನೆ ವರ್ಷದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ.  ಎಆರ್ಟಿ ಸೇವನೆಯೊಂದಿಗೆ ಸುದರ್ಶನ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಮಾಡುವ ಐಟಿ ಉದ್ಯೋಗಿ. ಕೇವಲ ವಿಟಾಮಿನ್ ಮಾತ್ರೆ ಮತ್ತು ನಿಯಮಿತ ವ್ಯಾಯಾಮಗಳಿಂದ ಆರೋಗ್ಯ ಸುಸ್ಥಿತಿ ಕಾಯ್ದಿರಿಸಿಕೊಂಡ ಇಂಜಿನಿಯರ್. ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಔಷಧಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೇ ಕೇವಲ ಪ್ರಾಣಿಕ್ ಹೀಲಿಂಗ್ ಅನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿ ಅರೋಗ್ಯವಂತನಾಗಿರುವ ಶಿಕ್ಷಕ. ದಿನ ನಿತ್ಯ ಕೇವಲ ಲೋಳೆಸರದ ರಸ ಮತ್ತ್ತು೫-೬ ಲಿಟರ್ ನೀರು ಸೇವಿಸಿ ೮ ವರ್ಷದಿಂದ ಅರೋಗ್ಯದಿಂದಿರುವ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಇಂಜಿನಿಯರ್. ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ವ್ಯಾಯಾಮ ಅಥವಾ ಯೋಗ ಮಾಡದೇ, ಅಲ್ಲೋಪಥಿ. ಆಯುರ್ವೇದ ಅನ್ನದೇ ಯಾವುದೇ ಔಷಧಿಯನ್ನು ಕೂಡ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೇ ಕೇವಲ ಲೋಳೆಸರ ಮತ್ತು ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿಯ ರಸಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಾ ೧೩ ವರ್ಷದಿಂದ ವೈರಾಣು ಹೊತ್ತು ತಿರುಗುತ್ತಿರುವ ವಿಶಿಷ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಬಿಪಿಓ ಒದ್ಯೋಗಿ ತಪನ್. ಇವರಲ್ಲೆಲ್ಲ ತಪನ್ ಒಬ್ಬನನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಮಿಕ್ಕವರೆಲ್ಲ ಅವಿವಾಹಿತರು.

Saturday, August 6, 2016

೪. ವ್ಯಥೆ

ಒಂದು ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪು, ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದ ಹೆಜ್ಜೆ ಹೇಗೆ ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿತು. ನನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲಾಗದಂತೆ ಶಿಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲಾ ಅಂತ ಸದಾ ಪರಿತಪಿಸುವಂತೆ ಆಯಿತು. ಆ ಭಗವಂತ ಎರಡನೆಯ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕೊಡಲಿಲ್ಲ, ಆಗಿರುವ ತಪ್ಪನ್ನು ಮೊದಲ ಸಾರಿಯಲ್ಲೇ ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ. ಬದುಕಿರುವವರೆಗೂ ಇದನ್ನು ಶರೀರದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸಾಗಬೇಕು.ಇರುವವರೆಗೂ ಸದಾ ಎಚ್ಚರದಿಂದಿರಬೇಕು, ನನ್ನಿಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಹರಡಬಾರದು ಅಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಿಗಡಾಯಿಸಿ ಅನಾರೋಗ್ಯ ಹೆಚ್ಚಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಮುಂಚೆಯಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಎಲ್ಲಂದರಲ್ಲಿ ಏನಂದರೆಲ್ಲ ಹೇಗೆಂದರೆ ಹಾಗೆ ಇರುವದಕ್ಕಾಗಲ್ಲ. ಯಾವಾಗಲೋ ಒಮ್ಮೆ ವಾರಕ್ಕೊಂದರಂತೆ ಸೇದುತ್ತಿದ್ದ ಸಿಗರೇಟ್ ಬಿಡಬೇಕಾಯಿತು. ನಾನು ಸಿಗರೇಟ್ ಚಟಗಾರನಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಬೇಕೆಂದಾಗ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಒಂದು ಸೇದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈಗ ಬೇರೆಯರು ಯಾವುದೇ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಹಾಯಾಗಿ ಸೇದುವದನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಸೇದಕ್ಕಾಗಲ್ಲವಲ್ಲ ಅಂತ ಖೇದವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಿಗರೇಟ್ ಸೇದುವದೇನು ಒಳ್ಳೆಯ ವಿಚಾರವಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಸೇದುವವರ ಸ್ವೇಚ್ಛಾಚಾರ ನನಗಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಅಂತ ಅನಿಸುವದು.
  
ಅತೀವ ಸಿಹಿ ತಿಂದು ಮಧುಮೇಹವಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾಗಿತ್ತು, ಧುಮಪಾನದಿಂದ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಆಗಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ಬಹುಶಃ ಮನಸ್ಸು ಇಷ್ಟು ಸೋಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಮದ್ಯಪಾನದಿಂದ ಯಕೃತ್ತು ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದರೂ ಇಷ್ಟು ಜರ್ಜರಿತನಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಂಥಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಜನರ ಮುಂದೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು. ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿದರೆ ಮತ್ತೆ ಸಹಜ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಮರಳಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಯಾರ ಮುಂದೆಯೂ ಹೇಳಲಿಕ್ಕಾಗಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ ಯಾವುದೇ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಮರಳಲಿಕ್ಕಾಗಲ್ಲ. 

ಎಂಥದಾದರೂ ಅಪಘಾತವಾಗಿ ನಾನು ತಕ್ಷಣ ಇರುವಲ್ಲೇ ಸತ್ತುಹೋಗಬೇಕು ಅಂತ ಒಮ್ಮೆ ಮನಸ್ಸು ದುಃಖದಿಂದ ಬಯಸಿದರೆ, ಇನ್ನೊಮ್ಮೆಮ್ಮೆ, ನಾನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಔಷಧಿಯಿಂದ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಘಟಿಸಿ, ಪವಾಡ ಸದೃಶವಾಗಿ ನಾನು ಇದರಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಹೊಂದಿ ಸಾಕಷ್ಟು ವರ್ಷ ಬದುಕಬೇಕು ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಎರಡೂ ನಾನು ಬಯಸಿದಂತೆ ಆಗುವವು ಅಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಸತ್ಯದ ಅರಿವು ಕೂಡ ನನಗಿತ್ತು. ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳು ಹೇಗಿವೆಯೋ?  

ಇದು ಕೇವಲ ಅರೋಗ್ಯ ಅಥವಾ ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಹಿಂಸೆ ಕೊಡುವ ಸಮಸ್ಯೆ ಅಲ್ಲ, ಒಮ್ಮೆ ಶರೀರವನ್ನು ಹೊಕ್ಕರೆ, ದೈಹಿಕವಾಗಿ, ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ, ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ, ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಕಾಡುವ ಪಿಡುಗು. ಜೀವನಪರ್ಯಂತ ದಿನನಿತ್ಯ ಮಾತ್ರೆ ಸೇವಿಸಬೇಕು ಅಂದರೆ ಅದು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಸುಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೇ ಬಯಸುತ್ತದೆ. ತುಂಬಾ ಸಂಕೀರ್ಣತೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸರಕಾರಿ ಎಆರ್ಟಿ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆದರೆ ರೋಗದ ತೀವ್ರತೆ ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ ಸಮಸ್ಯೆ ತನ್ನ ಎಲ್ಲ ಆಯಾಮಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತದೆ. 

೩. ತಜ್ಞರ ಭೆಟ್ಟಿ

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹಿರಿಯ ತಜ್ಞ ವೈದ್ಯರೊಬ್ಬರನ್ನು ಭೆಟ್ಟಿಯಾಗಲು ಅವರ ಅಪ್ಪೋಯಿಂಟ್ಮೆಂಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ. ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇರುವ ಅವರ ಕ್ಲಿನಿಕ್ ಗೆ ಹೋದರೇ, ಅಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ೭-೮  ಜನ ನನಗಿಂತ ಮುಂಚೆನೇ ಬಂದು ಕುಳಿತಿದ್ದರು, ನನ್ನ ನಂತರ ಇನ್ನೂ ೫-೬ ಜನರು ಬಂದರು. ನನ್ನ ಸರದಿ ಬಂದ ಮೇಲೆ ನಾನು ವೈದ್ಯರ ಕೋಣೆಗೆ ಹೋದೆ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಮಾಡಿಸಿದ ರಕ್ತ ತಪಾಸಣಾ ಪತ್ರಗಳನ್ನುಅನುಕ್ರಮವಾಗಿ ಮುಂಚೆಯ ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದೆ, ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಹಾಗೆಯೇ ಅವರ ಕೈಗಿಟ್ಟು ನಾನು ಹೇಳಿದೆ "ಎರಡು ವಾರದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಸಿದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು" ಅಂತ. ಬೇಗ ಬೇಗನೆ ಅವೆಲ್ಲದರ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿ, "ನೀವು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಆಚೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಇರವ ಎಲ್ಲಾ ಅಪ್ಪೋಯಿಂಟ್ಮೆಂಟ್ ಗಳು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಬರ್ತಿರಾ? ಯಾಕೆಂದರೆ ನಿಮ್ಮದು ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ" ಅಂದರು.ನಾನು ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿದೆ. ನಾನು ಆಗಲೇ ಒಂದು ಘಂಟೆ ಕಾದು ಕೂತಿದ್ದೆ. ಮತ್ತೆ ಅವರು ಈ ರೀತಿ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೂ ಒಂದುವರೆ ಘಂಟೆ ಕಾಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತೆ. ಏನು ಮಾಡಲಿಕ್ಕಾಗುತ್ತೆ? ನನ್ನ ಹಣೆಬರಹದಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಏನೇನಿದೆಯೋ ಅಂತ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಹಾಗೆ ಕುಳಿತೆ. ಎಲ್ಲರ ಸರದಿ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಉಳಿದ ನಂತರ, ನಾನು ಮತ್ತೆ ಕೋಣೆ ಒಳಕ್ಕೆ ಹೋದೆ. ಸುಧೀರ್ಘ ೪೫ ನಿಮಿಷಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಅವರ ಜೊತೆ ನನ್ನ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯಿತು. ರೇಖಾ ಚಿತ್ರದ ಮೂಲಕ ವೈರಾಣು ದೇಹವನ್ನು ಸೇರಿದ ಗಳಿಗೆಯಿಂದ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಜೀವ ಇರುವವರೆಗೂ ಏನೇನೂ ಹೇಗ್ಹೇಗೆ ಆಗುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವದನ್ನು ಅವರು ಸವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು. ದಿನನಿತ್ಯ ಕನಿಷ್ಠ ಮೂರು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಅಥವಾ ಸತತ ಅರ್ಧ ಘಂಟೆ ನಡೆಯಬೇಕು ಮತ್ತು ಸ್ನಾಯುಗಳ ಸ್ವಾಸ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ತೂಕ ಎತ್ತುವ ವ್ಯಾಯಾಮ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದರು. ಈ ನಡೆದಾಡುವ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಯಾಮದ ಸಂಗತಿ ಎಲ್ಲ ವೈದ್ಯರೂ ಮಿತ್ರರೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರೋಟಿನ್ ಮತ್ತು ಆಂಟಿ ಅಕ್ಸಿಡಂಟ ಇರುವ ಹಣ್ಣು ತರಕಾರಿಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತಿನ್ನಲು ತಿಳಿಸಿದರು. ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಅವರು ಒಂದು ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. 'ನೀನು ಶಖಾಹಾರಿಯಾ ಇಲ್ಲಾ ಮಂಸಾಹರಿಯಾ ಅಂತ ಕೇಳಿದರು,' ನಾನು ಶಾಖಾಹಾರಿ ಅಂದೆ, ಅದಕ್ಕವರು ದಿನಕ್ಕೆ ಅರ್ಧ ಲಿಟರ್ ಹಾಲು ಕುಡಿಯಬೇಕು ಎಂದು ಬರೆದರು. ಮತ್ತೆ 'ನೀನು ಮೊಟ್ಟೆ ತಿನ್ನುತಿಯಾ' ಅಂತ ಕೇಳಿ, ನಾನು ತಿನ್ನಲ್ಲ ಅಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅರ್ಧ ಲಿಟರ್ ಅಂತ ಬರೆದಿದ್ದನ್ನು ಅಳಿಸಿ ಒಂದು ಲಿಟರ್ ಅಂತ ತಿದ್ದಿದರು. ಮೇನೆಯಿಂದ ಆಚೆ ಊಟ ತಿಂಡಿ  ಮಾಡುವಾಗ ಎಲ್ಲರೂ ಇಡ್ಲಿ ಜೊತೆ ಚಟ್ನಿ,ಸಾಂಬಾರ ತಿಂದರೆ ನೀನು ಇಡ್ಲಿ ಜೊತೆ ಸಾಂಬಾರ ಮಾತ್ರ ತಿನ್ನಬೇಕು. ಬೇಯಿಸದೆ ಇರುವ ಯಾವುದನ್ನು ನೀನು ಆಚೆ ತಿನ್ನಬಾರದು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಣ್ಣು ಅಥವಾ ತರಕಾರಿಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವಾಗ, ಅವುಗಳನ್ನು ಸ್ವಚ್ಚವಾಗಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ತೊಳೆದು, ಸಿಪ್ಪೆ ಬಿಡಿಸಿ ತಿನ್ನಬೇಕು, ಇಲ್ಲವೆಂದರೆ ಬ್ಯಾಕ್ಟೆರಿಯಗಳು ನಿನ್ನ ಶರೀರ ಸೇರುವ ಸಂಭವಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಔಷಧ ಮೊದಮೊದಲು ಮುಖ್ಯ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಮತ್ತು ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಬರಬರುತ್ತಾ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ತಿರುವು ಮುರುವಾಗಿ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಮುಖ್ಯ ಪರಿಣಾಮ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಅಂತ ಹೇಳಿದರು, ಈ ಸಂಗತಿ ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸಿತು. ಈ ಭಯದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಾನು ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳಿಲ್ಲದ ಆಯುರ್ವೇದ ಪ್ರಯತ್ನಿಸೋಣ ಅಂತ ವಿಚಾರಮಾಡಿದೆ.   

೨. ಪರಿಣಾಮ

ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ತವರಲ್ಲಿ ಇದ್ದುದರಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಅವಳನ್ನು ಕರೆತರುವ ನಿರ್ಧಾರಮಾಡಿ, ಅವತ್ತೇ ಸಾಯಂಕಾಲ ಅವಳ ಊರಿಗೆ ರೈಲಿನ ಸಾಮಾನ್ಯ ಭೋಗಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತು ಹೊರಟೆ. ನಾಳೆಯೇ ಅವಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆತಂದು ರಕ್ತ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿಸೋಣ ಅಂತ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದೆ. ಭಗವಂತ ಅವಳನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿಡಲಿ ಅಂತ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ಸಾರಿ ದುಃಖ ಉಮ್ಮಳಿಸಿಬಂದು, ಕಣ್ಣೀರು ತಾನಾಗೇ ಹರಿದಿದ್ದವು. ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಮಾಡಿ ಸಹಪ್ರಯಾಣಿಕರಿಂದ ಮುಖ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗದಂತೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಅತ್ತಿದ್ದೆ, ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಮರೆಮಾಚಿ ಹುಸಿನಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅತ್ತೆಯ ಮನೆ ಸೇರಿದ್ದೆ, ನನ್ನ ನೋಡಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅತ್ತೆ ನನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಅರಿತು "ಈ ಸಾರಿ ತುಂಬಾ ಕಳೆಗುಂದಿದ್ದಾನೆ, ಸೊರಗಿ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ" ಅಂತ ಗೊಣಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಾನೆಷ್ಟು ಮುಚ್ಚಿಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ನನ್ನಿಂದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೊದಲೇ ಸೊರಗಿ ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪಯಿರುವ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಬೊಜ್ಜು ಕರಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು, ಅದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಸದಾ ನಗುನಗುತ್ತಾ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಮಾತಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವ ನಾನು, ಈ ಸಾರಿ ಮುಖ ಕಪ್ಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬಂದಿರುವದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅತ್ತೆಯ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ಹಳಹಳಿಸಿದ್ದರು. ಪ್ರತಿ ಸಾರಿ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ಊರಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಅವರನ್ನು ಕಂಡಾಗ ನನಗಾಗುವ ಆನಂದ ಈ ಸಾರಿ ನನಗಾಗಲಿಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ತುಟಿ ಅಗಲಿಸಿ ನಗುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿ ಮಗನನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಅಪ್ಪಿದೆ. ಆ ಅಪ್ಪುಗೆಯಲ್ಲಿ 'ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡು ಮಗನೆ' ಅನ್ನುವ ದೀನ ಭಾವ ಇತ್ತು. ಆ ಕಂದಮ್ಮಗೆ ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟು ಹೇಳಿದರೆನೇ ಅರ್ಥವಾಗುವ ವಯಸ್ಸಲ್ಲ, ಇನ್ನು ನನ್ನ ಮನದ ಮಾತು ಹೇಗೆ ಅದು ಅರಿಯಲು ಸಾಧ್ಯ? ಮುಗ್ಧ ಮಗು ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಬಿಗಿದಪ್ಪಿತು. ನೀವ್ಯಾರು ಕ್ಷಮಿಸದಂಥ ತಪ್ಪು ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ, ಆದರೆ ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷೆ ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ ನಿಮಗೂ ಆಗಬಹುದು ಅಂತ ನನ್ನ ಒಳ ಮನಸ್ಸು ಹೇಳಿ ಇನ್ನೂ ಅಳುತ್ತಿತ್ತು. ದೊಡ್ಡ ಮಗ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಜಾಣತನದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ದುಃಖ ಉಕ್ಕಿ ಬಂದಿತು, ಅದನ್ನು ಅದುಮಿ ಯಾರಿಗೂ ತೋರಿಸದೆ ಮುಖ ಕೆಳಗೆ ಮಾಡಿ ದುಃಖ ನುಂಗಿದೆ. ಬಹುಶ: ಯಾರೂ ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಚಿಕ್ಕ ಮಗು ನಗುತ್ತಾ ಹೊಟ್ಟೆ ಹೊಸೆಯುತ್ತಾ ನನ್ನ ಕಡೆ ಬರುವದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನ ಜೀವನವನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡಿದೆ ಅನ್ನುವ ಪಾಪ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಬಂದು ಮತ್ತೆ ದುಃಖ ಉಕ್ಕಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನು ಅದುಮಿ ತೋರ್ಪಡಿಸದ ಹಾಗೆ ಇರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಈಗ ಕೂಡ ಯಾರೂ ನನ್ನನ್ನು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಯಾರಿಗೂ ನನಗೆನಾಗುತ್ತಿದೆ ಅಂತ ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಅಂತ ಅನಿಸಿತು.  

ಮಧ್ಯಾನ್ಹದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬರುವ ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿ  ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಹೋಗುವದಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಸಿದ್ಧತೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರಲು ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಮುಂಚೆಯೇ ಹೇಳಿದ್ದೆ. ನಾವು ಹೋಗುವದು ಇನ್ನು ಒಂದು ಘಂಟೆಯಿರುವಾಗ ಅತ್ತೆ ನನಗೆ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಲು ಶುರುವಿಟ್ಟಳು. "ಇಬ್ಬರೂ ಜಗಳವಾಡಬೇಡಿ, ಸಹನೆಯಿಂದ ಇರಿ, ಕೋಪಿಸಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ಸರಿಯಾಗಿ ಊಟ ಮಾಡಿ." ಹೀಗೆ ಏನೇನೋ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅತ್ತೆ ನಾವು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಾಳಿ ಬದುಕಬೇಕು ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನನಗೆ ನನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಕಂಡು ನನ್ನ ದುಃಖ ಆಸ್ಫೋಟಗೊಂಡಿತು. ಈ ಸಾರಿ ನನಗೆ ಮರೆಮಾಚುವದು, ಅದುಮುವದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಂದ ನೀರು ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನಾನು ಹಾಗೆಯೇ ಬಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದೆ. "ಚಿನ್ನದಂಥಾ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದಾರೆ, ಸರಿಯಾಗಿ ಬಾಳೆಮಾಡಿ" ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನನ್ನ ಬಾಳೇ ಹಾಳಾಗಿಹೋಗಿದೆ ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಬದುಕಲಿ ಅಂತ ನನ್ನ ಒಳ ಮನಸ್ಸು ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು.

೧. ಫಲಿತಾಂಶ

ರಕ್ತವನ್ನು ಒಂದು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಸೀಸೆಯಲ್ಲಿ ಮೆಲ್ಲಗೆ ನಗುನಗುತಾ, ನೋವಾಗದಂತೆ ಹೀರಿಕೊಂಡ ಷೂಶ್ರುಕಿ ಅಷ್ಟೇನೂ ಕ್ರೂರಿಯಾಗಿ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಅವಳು ಮಾಡಿದ ರಕ್ತ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಫಲಿತಾಂಶ ಮಾತ್ರ ತುಂಬಾ ಕ್ರೂರವಾಗಿ ನೋವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ಆ ಕ್ರೂರತೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಎಂದೂ ಕಾಣದ ಭಯ ಮತ್ತು ದುಃಖಗಳನ್ನು ತಂದಿಟ್ಟಿತ್ತು. ರಕ್ತ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ನನಗೆ ಆಘಾತವಾಗದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲು ನನ್ನೆದುರಿಗೆ ಕುಳಿತ ವ್ಯಕ್ತಿ ನನಗೆ ಫಲಿತಾಂಶ ತಿಳಿಸಿ ಕೌನ್ಸೆಲಿಂಗ್ ಮಾಡಿ ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ. "ಇದೇನೂ ಅಷ್ಟು ಭಯ ಬೀಳುವಂತಹ ರೋಗವಲ್ಲ, ಈಗ ಇದಕ್ಕೆ ಔಷಧಿಯಿದೆ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಗುಣವಾಗದಿದ್ದರೂ, ನೀವು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜೀವನ ನಡೆಸಬಹುದು" ಅಂತ ಪರಿ ಪರಿಯಾಗಿ ಹೇಳುತಿದ್ದ. ಅದೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಆವಾಗ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ  ವಿಷಯವಾಗಿದ್ದರೂ ಆ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಅವನು ಹೇಳುವ ಯಾವುದೇ ವಿಷಯವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಅಥವಾ ಅವನ ಸಮಾಧಾನದ ಸಾಂತ್ವನದ ಮಾತು ಕೇಳುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಾನಿರಲಿಲ್ಲ. "ನೀವು ಆಘಾತಕ್ಕೊಳಗಾಗ ಬೇಡಿ, ಧೈರ್ಯದಿಂದಿರಿ" ಎಂದು ಅವನು ಒತ್ತಿ  ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ನಾನು "ಇಲ್ಲಾ ನೀವು ಹೇಳಿ" ಅಂತದ್ದೆ. "ನಿಮ್ಮ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಆಘಾತ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ ಅದಕ್ಕೆ ಹೇಳಿದ್ದು" ಅಂತ ನನಗೆ ಸಾಬೀತಿನ ಜೊತೆಗೆ ತನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಿ ಹೇಳಿದ. ಆ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನನಗಾದ ಭಯ, ಆಘಾತ, ದುಃಖ ನನಗೆ ಬಚ್ಚಿಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಸಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಸಾಯುತ್ತೇನೆ ಅನ್ನುವ ಭಯ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನನ್ನನ್ನು ಆವರಿಸಿತು. ಸಾವು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇದ್ದೇಯಿರುವುದು ಆದರೂ, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ, ಈ ಸಾವು ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದೆ ಅನ್ನುವ ಭಯಂಕರ ವಿಚಾರ ಮನದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಲಿಕ್ಕೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಅದೂ ಕೂಡ ಅಂತಿಂತಹ ಸಾವಲ್ಲ, ದೈಹಿಕವಾಗಿ ನರಳಿ ನರಳಿ ಬದುಕು ಸಾಕಾಗಿ ಸಾವನ್ನು ಬಯಸುವ ಸಾವು ಅಂತ ಅನಿಸುವದಕ್ಕೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಯಾರೇ ಆಗಲಿ ನಾನು ಸಾಯುತ್ತೇನೆ ಅಂತ ದಿನಾಲೂ ವಿಚಾರ ಮಾಡುವದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ಸಾಯುವದು ನಿಶ್ಚಿತ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ, ಯಾರೂ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವದಿಲ್ಲ. ಸಾವಿನ ಮುಂಚಿನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮೂವತ್ತೈದರ ಆಸುಪಾಸಿನ ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬಹುಶಃ ಎಂದೂ ವಿಚಾರ ಮಾಡುವದಿಲ್ಲ. ಅದೇನಿದ್ದರೂ ಮಾರಕ ರೋಗದ ಜೊತೆ ಬದುಕುವವರು ಇಲ್ಲಾ ವಯಸ್ಸು ಐವತ್ತು ದಾಟಿರುವವರು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಈ ಆಘಾತ ನನಗೆ ಎದುರಾದ ತಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಬಂದದ್ದು ನನ್ನೆರಡು ಎಳೆಯ ಕಂದಮ್ಮಗಳು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಅಮಾಯಕ ಹೆಂಡತಿಯ ಮುಖ, ಅಲ್ಲದೇ ಅವರೆಡೆಗೆ ನನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು. ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯವೇನು? ಅವರು ಅನಾಥರಾಗಿ ಅಬ್ಬೆಪಾರಿಯಾಗಿ ಹೋಗುವರೆ? ಅವರಿಗಾಗಿ ನಾನಿನ್ನೂ ಏನೂ ಮಾಡಿಯೇಯಿಲ್ಲವಲ್ಲ, ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ನಾನು ಮೋಸ ಮಾಡಿದೆನಾ? ಅವಳು ನನ್ನ ಸ್ತಿತಿ ಅರಿತುಕೊಂಡರೆ ಜೀವಂತವಾಗಿ ಬದುಕಿರುವಳೇ? ಅವಳು ಕೂಡ ಇನ್ನೂ ಪ್ರಪಂಚ ನೋಡುವದಿದೆ, ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ನಾನವಳಿಗೆ ಕತ್ತಲೆಯ ಬದುಕನ್ನು ಕೊಟ್ಟೆನಾ? ಅವಳ ಬಾಳನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡಿದೆನಾ? ನನ್ನ ಅತ್ತೆ-ಮಾವಂದಿರಿಗೆ ಹೇಗೆ ಮುಖ ತೋರಿಸಲಿ, ಅವರ ಮಗಳ ಬದುಕು ನನ್ನಿಂದ ಹಾಳಾಗುವದೆ?ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಜೀವನ ಹಾಳು ಮಾಡುವಂತಹ ಪಾಪ ಕೃತ್ಯ ನಾನೆಸಗಿದೇನೆಯಾ? ಅವಳಿಗೂ ನನ್ನ ರೋಗ ತಗುಲಿರಬಹುದೇ? ಹಾಗಾದರೆ ಅವಳಿಗಾದ ಅನ್ಯಾಯದ ಹೊಣೆಗಾರ ನಾನಲ್ಲವೇ? ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯ ಮೇಲೆ ಎಂದೂ ಇಲ್ಲದ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಅಕ್ಕರೆ ಉಕ್ಕಿಬಂದಿತು,