Saturday, August 6, 2016

೪. ವ್ಯಥೆ

ಒಂದು ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪು, ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದ ಹೆಜ್ಜೆ ಹೇಗೆ ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿತು. ನನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲಾಗದಂತೆ ಶಿಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲಾ ಅಂತ ಸದಾ ಪರಿತಪಿಸುವದೇ ಆಯಿತು. ಆ ಭಗವಂತ ಎರಡನೆಯ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕೊಡಲಿಲ್ಲ, ಆಗಿರುವ ತಪ್ಪನ್ನು ಮೊದಲ ಸಾರಿಯಲ್ಲೇ ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ. ಬದುಕಿರುವವರೆಗೂ ಇದನ್ನು ಶರೀರದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸಾಗಬೇಕು.ಇರುವವರೆಗೂ ಸದಾ ಎಚ್ಚರದಿಂದಿರಬೇಕು, ನನ್ನಿಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಹರಡಬಾರದು ಅಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಿಗಡಾಯಿಸಿ ಅನಾರೋಗ್ಯ ಹೆಚ್ಚಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಮುಂಚೆಯ ಹಾಗೆ ಎಲ್ಲಂದರಲ್ಲಿ ಏನಂದರೆಲ್ಲ ಹೇಗೆಂದರೆ ಹಾಗೆ ಇರುವದಕ್ಕಾಗಲ್ಲ. ಯಾವಾಗಲೋ ಒಮ್ಮೆ ವಾರಕ್ಕೊಂದರಂತೆ ಸೇದುತ್ತಿದ್ದ ಸಿಗರೇಟ್ ಬಿಡಬೇಕಾಯಿತು. ನಾನು ಸಿಗರೇಟ್ ಚಟಗಾರನಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಬೇಕೆಂದಾಗ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಒಂದು ಸೇದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈಗ ಬೇರೆಯರು ಯಾವುದೇ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಹಾಯಾಗಿ ಸೇದುವದನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಸೇದಕ್ಕಾಗಲ್ಲವಲ್ಲ ಅಂತ ಖೇದವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಿಗರೇಟ್ ಸೇದುವದೇನು ಒಳ್ಳೆಯ ವಿಚಾರವಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಸೇದುವವರ ಸ್ವೇಚ್ಛಾಚಾರ ನನಗಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಅಂತ ಅನಿಸುವದು.
  
ಅತೀವ ಸಿಹಿ ತಿಂದು ಮಧುಮೇಹವಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾಗಿತ್ತು, ಧುಮಪಾನದಿಂದ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಆಗಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ಬಹುಶಃ ಮನಸ್ಸು ಇಷ್ಟು ಸೋಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಮದ್ಯಪಾನದಿಂದ ಯಕೃತ್ತು ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದರೂ ಇಷ್ಟು ಜರ್ಜರಿತನಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಂಥಹ ಎಲ್ಲಾ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಜನರ ಮುಂದೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು. ಜನರು ಆವಾಗ ಅನುಕಂಪ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿದರೆ ಮತ್ತೆ ಸಹಜ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಮರಳಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ನನಗಾಗಿರುವ ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಯಾರ ಮುಂದೆಯೂ ಹೇಳಲಿಕ್ಕಾಗಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ ಯಾವುದೇ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಮರಳಲಿಕ್ಕಾಗಲ್ಲ. 

ಎಂಥದಾದರೂ ಅಪಘಾತವಾಗಿ ನಾನು ತಕ್ಷಣ ಇರುವಲ್ಲೇ ಸತ್ತುಹೋಗಬೇಕು ಅಂತ ಒಮ್ಮೆ ಮನಸ್ಸು ದುಃಖದಿಂದ ಬಯಸಿದರೆ, ಇನ್ನೊಮ್ಮೆಮ್ಮೆ, ನಾನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಔಷಧಿಯಿಂದ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಘಟಿಸಿ, ಪವಾಡ ಸದೃಶವಾಗಿ ನಾನು ಇದರಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಹೊಂದಿ ಸಾಕಷ್ಟು ವರ್ಷ ಬದುಕಬೇಕು ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಎರಡೂ ನಾನು ಬಯಸಿದಂತೆ ಆಗುವವು ಅಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಸತ್ಯದ ಅರಿವು ಕೂಡ ನನಗಿತ್ತು. ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳು ಹೇಗಿವೆಯೋ?  

ಇದು ಕೇವಲ ಅರೋಗ್ಯ ಅಥವಾ ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಹಿಂಸೆ ಕೊಡುವ ಸಮಸ್ಯೆ ಅಲ್ಲ, ಒಮ್ಮೆ ಶರೀರವನ್ನು ಹೊಕ್ಕರೆ, ದೈಹಿಕವಾಗಿ, ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ, ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ, ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಕಾಡುವ ಪಿಡುಗು.

ವ್ಯಥೆ ಇನ್ನೂ ಮುಂದೆವರೆಯುವದಿದೆ...

೩. ತಜ್ಞರ ಭೆಟ್ಟಿ

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹಿರಿಯ ತಜ್ಞ ವೈದ್ಯರೊಬ್ಬರನ್ನು ಭೆಟ್ಟಿಯಾಗಲು ಅವರ ಅಪ್ಪೋಯಿಂಟ್ಮೆಂಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ. ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇರುವ ಅವರ ಕ್ಲಿನಿಕ್ ಗೆ ಹೋದರೇ, ಅಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ೭-೮  ಜನ ನನಗಿಂತ ಮುಂಚೆನೇ ಬಂದು ಕುಳಿತಿದ್ದರು, ನನ್ನ ನಂತರ ಇನ್ನೂ ೫-೬ ಜನರು ಬಂದರು. ನನ್ನ ಸರದಿ ಬಂದ ಮೇಲೆ ನಾನು ವೈದ್ಯರ ಕೋಣೆಗೆ ಹೋದೆ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಮಾಡಿಸಿದ ರಕ್ತ ತಪಾಸಣಾ ಪತ್ರಗಳನ್ನುಅನುಕ್ರಮವಾಗಿ ಮುಂಚೆಯ ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದೆ, ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಹಾಗೆಯೇ ಅವರ ಕೈಗಿಟ್ಟು ನಾನು ಹೇಳಿದೆ "ಎರಡು ವಾರದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಸಿದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು" ಅಂತ. ಬೇಗ ಬೇಗನೆ ಅವೆಲ್ಲದರ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿ, "ನೀವು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಆಚೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಇರವ ಎಲ್ಲಾ ಅಪ್ಪೋಯಿಂಟ್ಮೆಂಟ್ ಗಳು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಬರ್ತಿರಾ? ಯಾಕೆಂದರೆ ನಿಮ್ಮದು ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ" ಅಂದರು.ನಾನು ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿದೆ. ನಾನು ಆಗಲೇ ಒಂದು ಘಂಟೆ ಕಾದು ಕೂತಿದ್ದೆ. ಮತ್ತೆ ಅವರು ಈ ರೀತಿ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೂ ಒಂದುವರೆ ಘಂಟೆ ಕಾಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತೆ. ಎಲ್ಲರ ಸರದಿ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಉಳಿದ ನಂತರ, ನಾನು ಮತ್ತೆ ಕೋಣೆ ಒಳಕ್ಕೆ ಹೋದೆ. ಸುಧೀರ್ಘ ೪೫ ನಿಮಿಷಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಅವರ ಜೊತೆ ನನ್ನ ಸಮಾಲೋಚನೆ ನಡೆಯಿತು. ರೇಖಾ ಚಿತ್ರದ ಮೂಲಕ ವೈರಸ್ ದೇಹವನ್ನು ಸೇರಿದ ಗಳಿಗೆಯಿಂದ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಜೀವ ಇರುವವರೆಗೂ ಏನೇನೂ ಹೇಗ್ಹೇಗೆ ಆಗುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವದನ್ನು ಅವರು ಸವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು. ದಿನನಿತ್ಯ ಕನಿಷ್ಠ ಮೂರು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಅಥವಾ ಸತತ ಅರ್ಧ ಘಂಟೆ ನಡೆಯಬೇಕು ಮತ್ತು ಸ್ನಾಯುಗಳ ಸ್ವಾಸ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ತೂಕ ಎತ್ತುವ ವ್ಯಾಯಾಮ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದರು. ಈ ನಡೆದಾಡುವ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಯಾಮದ ಸಂಗತಿ ಎಲ್ಲ ವೈದ್ಯರೂ ಮಿತ್ರರೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರೋಟಿನ್ ಮತ್ತು ಆಂಟಿ ಅಕ್ಸಿಡಂಟ ಇರುವ ಹಣ್ಣು ತರಕಾರಿಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತಿನ್ನಲು ತಿಳಿಸಿದರು. ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಅವರು ಒಂದು ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ನೀನು ಶಖಾಹಾರಿಯಾ ಇಲ್ಲಾ ಮಂಸಾಹರಿಯಾ ಅಂತ ಕೇಳಿದರು, ನಾನು ಶಾಖಾಹಾರಿ ಎಂದೆ, ಅದಕ್ಕವರು ದಿನಕ್ಕೆ ಅರ್ಧ ಲಿಟರ್ ಹಾಲು ಕುಡಿಯಬೇಕು ಎಂದು ಬರೆದರು. ಮತ್ತೆ ನೀನು ಮೊಟ್ಟೆ ತಿನ್ನುತಿಯಾ ಅಂತ ಕೇಳಿ, ನಾನು ತಿನ್ನಲ್ಲ ಅಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅರ್ಧ ಲಿಟರ್ ಅಂತ ಬರೆದಿದ್ದನ್ನು ಅಳಿಸಿ ಒಂದು ಲಿಟರ್ ಅಂತ ತಿದ್ದಿದರು. ಮೇನೆಯಿಂದ ಆಚೆ ಊಟ ತಿಂಡಿ  ಮಾಡುವಾಗ ಎಲ್ಲರೂ ಇಡ್ಲಿ ಜೊತೆ ಚಟ್ನಿ,ಸಾಂಬಾರ ತಿಂದರೆ ನೀನು ಇಡ್ಲಿ ಜೊತೆ ಸಾಂಬಾರ ಮಾತ್ರ ತಿನ್ನಬೇಕು. ಬೇಯಿಸದೆ ಇರುವ ಯಾವುದನ್ನು ನೀನು ಆಚೆ ತಿನ್ನಬಾರದು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಣ್ಣು ಅಥವಾ ತರಕಾರಿಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವಾಗ, ಅವುಗಳನ್ನು ಸ್ವಚ್ಚವಾಗಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ತೊಳೆದು, ಸಿಪ್ಪೆ ಬಿಡಿಸಿ ತಿನ್ನಬೇಕು, ಇಲ್ಲವೆಂದರೆ ಬ್ಯಾಕ್ಟೆರಿಯಗಳು ನಿನ್ನ ಶರೀರ ಸೇರುವ ಸಂಭವಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಔಷಧ ಮೊದಮೊದಲು ಮುಖ್ಯ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಮತ್ತು ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಬರಬರುತ್ತಾ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ತಿರುವು ಮುರುವಾಗಿ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಮುಖ್ಯ ಪರಿಣಾಮ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಅಂತ ಹೇಳಿದರು, ಈ ಸಂಗತಿ ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸಿತು. ಈ ಭಯದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಾನು ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳಿಲ್ಲದ ಆಯುರ್ವೇದ ಪ್ರಯತ್ನಿಸೋಣ ಅಂತ ವಿಚಾರಮಾಡಿದೆ.

೨. ಪರಿಣಾಮ

ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ತವರಲ್ಲಿ ಇದ್ದುದರಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಅವಳನ್ನು ಕರೆತರುವ ನಿರ್ಧಾರಮಾಡಿ, ಅವತ್ತೇ ಸಾಯಂಕಾಲ ಅವಳ ಊರಿಗೆ ಹೊರಟೆ. ನಾಳೆಯೇ ಅವಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆತಂದು ರಕ್ತ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿಸೋಣ ಅಂತ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದೆ. ಭಗವಂತ ಅವಳನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿಡಲಿ ಅಂತ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ಸಾರಿ ದುಃಖ ಉಮ್ಮಳಿಸಿಬಂದು, ಕಣ್ಣೀರು ತಾನಾಗೇ ಹರಿದಿದ್ದವು. ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಮಾಡಿ ಸಹ ಪ್ರಯಾಣಿಕರಿಂದ ಮುಖ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗದಂತೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಅತ್ತು, ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಮರೆಮಾಚಿ ಹುಸಿನಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅತ್ತೆಯ ಮನೆ ಸೇರಿದ್ದೆ, ನನ್ನ ನೋಡಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅತ್ತೆ ನನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಅರಿತು "ಈ ಸಾರಿ ತುಂಬಾ ಕಳೆಗುಂದಿದ್ದಾನೆ, ಸೊರಗಿ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ" ಅಂತ ಗೊಣಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಾನೆಷ್ಟು ಮುಚ್ಚಿಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ನನ್ನಿಂದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೊದಲೇ ಸೊರಗಿ ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪಯಿರುವ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಬೊಜ್ಜು ಕರಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು, ಅದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಸದಾ ನಗುನಗುತ್ತಾ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಮಾತಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವ ನಾನು, ಈ ಸಾರಿ ಮುಖ ಕಪ್ಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬಂದಿರುವದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅತ್ತೆಯ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ಹಳಹಳಿಸಿದ್ದರು. ಪ್ರತಿ ಸಾರಿ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ಊರಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಅವರನ್ನು ಕಂಡಾಗ ನನಗಾಗುವ ಆನಂದ ಈ ಸಾರಿ ನನಗಾಗಲಿಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ತುಟಿ ಅಗಲಿಸಿ ನಗುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿ ಮಗನನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಅಪ್ಪಿದೆ. ಆ ಅಪ್ಪುಗೆಯಲ್ಲಿ 'ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡು ಮಗನೆ' ಅನ್ನುವ ದೀನ ಭಾವ ಇತ್ತು. ಆ ಕಂದಮ್ಮಗೆ ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟು ಹೇಳಿದರೆನೇ ಅರ್ಥವಾಗುವ ವಯಸ್ಸಲ್ಲ, ಇನ್ನು ನನ್ನ ಮನದ ಮಾತು ಹೇಗೆ ಅದು ಅರಿಯಲು ಸಾಧ್ಯ? ಮುಗ್ಧ ಮಗು ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಬಿಗಿದಪ್ಪಿತು. ನೀವ್ಯಾರು ಕ್ಷಮಿಸದಂಥ ತಪ್ಪು ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ, ಆದರೆ ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷೆ ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ ನಿಮಗೂ ಆಗಬಹುದು ಅಂತ ನನ್ನ ಒಳ ಮನಸ್ಸು ಹೇಳಿ ಇನ್ನೂ ಅಳುತ್ತಿತ್ತು. ದೊಡ್ಡ ಮಗ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಜಾಣತನದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ದುಃಖ ಉಕ್ಕಿ ಬಂದಿತು, ಅದನ್ನು ಅದುಮಿ ಯಾರಿಗೂ ತೋರಿಸದೆ ಮುಖ ಕೆಳಗೆ ಮಾಡಿ ದುಃಖ ನುಂಗಿದೆ. ಬಹುಶ: ಯಾರೂ ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಚಿಕ್ಕ ಮಗು ನಗುತ್ತಾ ಹೊಟ್ಟೆ ಹೊಸೆಯುತ್ತಾ ನನ್ನ ಕಡೆ ಬರುವದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನ ಜೀವನವನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡಿದೆ ಅನ್ನುವ ಪಾಪ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಬಂದು ಮತ್ತೆ ದುಃಖ ಉಕ್ಕಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನು ಅದುಮಿ ತೋರ್ಪಡಿಸದ ಹಾಗೆ ಇರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಈಗ ಕೂಡ ಯಾರೂ ನನ್ನನ್ನು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಯಾರಿಗೂ ನನಗೆನಾಗುತ್ತಿದೆ ಅಂತ ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಅಂತ ಅನಿಸಿತು.   

ಮಧ್ಯಾನ್ಹದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬರುವ ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿ  ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಹೋಗುವದಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಸಿದ್ಧತೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರಲು ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಮುಂಚೆಯೇ ಹೇಳಿದ್ದೆ. ನಾವು ಹೋಗುವದು ಇನ್ನು ಒಂದು ಘಂಟೆಯಿರುವಾಗ ಅತ್ತೆ ನನಗೆ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಲು ಶುರುವಿಟ್ಟಳು. "ಇಬ್ಬರೂ ಜಗಳವಾಡಬೇಡಿ, ಸಹನೆಯಿಂದ ಇರಿ, ಕೋಪಿಸಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ಸರಿಯಾಗಿ ಊಟ ಮಾಡಿ." ಹೀಗೆ ಏನೇನೋ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅತ್ತೆ ನಾವು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಾಳಿ ಬದುಕಬೇಕು ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನನಗೆ ನನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಕಂಡು ನನ್ನ ದುಃಖ ಆಸ್ಫೋಟಗೊಂಡಿತು. ಈ ಸಾರಿ ನನಗೆ ಮರೆಮಾಚುವದು, ಅದುಮುವದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಂದ ನೀರು ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನಾನು ಹಾಗೆಯೇ ಬಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದೆ. "ಚಿನ್ನದಂಥಾ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದಾರೆ, ಸರಿಯಾಗಿ ಬಾಳೆಮಾಡಿ" ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನನ್ನ ಬಾಳೇ ಹಾಳಾಗಿಹೋಗಿದೆ ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಬದುಕಲಿ ಅಂತ ನನ್ನ ಒಳ ಮನಸ್ಸು ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು.

೧. ಫಲಿತಾಂಶ

ರಕ್ತವನ್ನು ಒಂದು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಸೀಸೆಯಲ್ಲಿ ಮೆಲ್ಲಗೆ ನಗುನಗುತಾ, ನೋವಾಗದಂತೆ ಹೀರಿಕೊಂಡ ಷೂಶ್ರುಕಿ ಅಷ್ಟೇನೂ ಕ್ರೂರಿಯಾಗಿ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಅವಳು ಮಾಡಿದ ರಕ್ತ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಫಲಿತಾಂಶ ಮಾತ್ರ ತುಂಬಾ ಕ್ರೂರವಾಗಿ ನೋವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ಆ ಕ್ರೂರತೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಎಂದೂ ಕಾಣದ ಭಯ ಮತ್ತು ದುಃಖಗಳನ್ನು ತಂದಿಟ್ಟಿತ್ತು. ರಕ್ತ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ನನಗೆ ಆಘಾತವಾಗದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲು ನನ್ನೆದುರಿಗೆ ಕುಳಿತ ವ್ಯಕ್ತಿ ನನಗೆ ಫಲಿತಾಂಶ ತಿಳಿಸಿ ಕೌನ್ಸೆಲಿಂಗ್ ಮಾಡಿ ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ. "ಇದೇನೂ ಅಷ್ಟು ಭಯ ಬೀಳುವಂತಹ ರೋಗವಲ್ಲ, ಈಗ ಇದಕ್ಕೆ ಔಷಧಿಯಿದೆ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಗುಣವಾಗದಿದ್ದರೂ, ನೀವು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜೀವನ ನಡೆಸಬಹುದು" ಅಂತ ಪರಿ ಪರಿಯಾಗಿ ಹೇಳುತಿದ್ದ. ಅದೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಆವಾಗ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ  ವಿಷಯವಾಗಿದ್ದರೂ ಆ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಅವನು ಹೇಳುವ ಯಾವುದೇ ವಿಷಯವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಅಥವಾ ಅವನ ಸಮಾಧಾನದ ಸಾಂತ್ವನದ ಮಾತು ಕೇಳುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಾನಿರಲಿಲ್ಲ. "ನೀವು ಆಘಾತಕ್ಕೊಳಗಾಗ ಬೇಡಿ, ಧೈರ್ಯದಿಂದಿರಿ" ಎಂದು ಅವನು ಒತ್ತಿ  ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ನಾನು "ಇಲ್ಲಾ ನೀವು ಹೇಳಿ" ಅಂತದ್ದೆ. "ನಿಮ್ಮ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಆಘಾತ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ ಅದಕ್ಕೆ ಹೇಳಿದ್ದು" ಅಂತ ನನಗೆ ಸಾಬೀತಿನ ಜೊತೆಗೆ ತನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಿ ಹೇಳಿದ. ಆ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನನಗಾದ ಭಯ, ಆಘಾತ, ದುಃಖ ನನಗೆ ಬಚ್ಚಿಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಸಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಸಾಯುತ್ತೇನೆ ಅನ್ನುವ ಭಯ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನನ್ನನ್ನು ಆವರಿಸಿತು. ಸಾವು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇದ್ದೇಯಿರುವುದು ಆದರೂ, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ, ಈ ಸಾವು ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದೆ ಅನ್ನುವ ಭಯಂಕರ ವಿಚಾರ ಮನದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಲಿಕ್ಕೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಅದೂ ಕೂಡ ಅಂತಿಂತಹ ಸಾವಲ್ಲ, ದೈಹಿಕವಾಗಿ ನರಳಿ ನರಳಿ ಬದುಕು ಸಾಕಾಗಿ ಸಾವನ್ನು ಬಯಸುವ ಸಾವು ಅಂತ ಅನಿಸುವದಕ್ಕೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಯಾರೇ ಆಗಲಿ ನಾನು ಸಾಯುತ್ತೇನೆ ಅಂತ ದಿನಾಲೂ ವಿಚಾರ ಮಾಡುವದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ಸಾಯುವದು ನಿಶ್ಚಿತ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ, ಯಾರೂ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವದಿಲ್ಲ. ಸಾವಿನ ಮುಂಚಿನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮೂವತ್ತೈದರ ಆಸುಪಾಸಿನ ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬಹುಶಃ ಎಂದೂ ವಿಚಾರ ಮಾಡುವದಿಲ್ಲ. ಅದೇನಿದ್ದರೂ ಮಾರಕ ರೋಗದ ಜೊತೆ ಬದುಕುವವರು ಇಲ್ಲಾ ವಯಸ್ಸು ಐವತ್ತು ದಾಟಿರುವವರು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಈ ಆಘಾತ ನನಗೆ ಎದುರಾದ ತಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಬಂದದ್ದು ನನ್ನೆರಡು ಎಳೆಯ ಕಂದಮ್ಮಗಳು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಅಮಾಯಕ ಹೆಂಡತಿಯ ಮುಖ, ಅಲ್ಲದೇ ಅವರೆಡೆಗೆ ನನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು. ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯವೇನು? ಅವರು ಅನಾಥರಾಗಿ ಅಬ್ಬೆಪಾರಿಯಾಗಿ ಹೋಗುವರೆ? ಅವರಿಗಾಗಿ ನಾನಿನ್ನೂ ಏನೂ ಮಾಡಿಯೇಯಿಲ್ಲವಲ್ಲ, ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ನಾನು ಮೋಸ ಮಾಡಿದೆನಾ? ಅವಳು ನನ್ನ ಸ್ತಿತಿ ಅರಿತುಕೊಂಡರೆ ಜೀವಂತವಾಗಿ ಬದುಕಿರುವಳೇ? ಅವಳು ಕೂಡ ಇನ್ನೂ ಪ್ರಪಂಚ ನೋಡುವದಿದೆ, ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ನಾನವಳಿಗೆ ಕತ್ತಲೆಯ ಬದುಕನ್ನು ಕೊಟ್ಟೆನಾ? ಅವಳ ಬಾಳನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡಿದೆನಾ? ನನ್ನ ಅತ್ತೆ-ಮಾವಂದಿರಿಗೆ ಹೇಗೆ ಮುಖ ತೋರಿಸಲಿ, ಅವರ ಮಗಳ ಬದುಕು ನನ್ನಿಂದ ಹಾಳಾಗುವದೆ?ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಜೀವನ ಹಾಳು ಮಾಡುವಂತಹ ಪಾಪ ಕೃತ್ಯ ನಾನೆಸಗಿದೇನೆಯಾ? ಅವಳಿಗೂ ನನ್ನ ರೋಗ ತಗುಲಿರಬಹುದೇ? ಹಾಗಾದರೆ ಅವಳಿಗಾದ ಅನ್ಯಾಯದ ಹೊಣೆಗಾರ ನಾನಲ್ಲವೇ? ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯ ಮೇಲೆ ಎಂದೂ ಇಲ್ಲದ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಅಕ್ಕರೆ ಉಕ್ಕಿಬಂದಿತು,